Ölmek istiyorum fakat bunu kimseye kabullendiremedim, gerçi kendime bile. Bu hayat çok gereksiz. Dünyaya bir kere geliyoruz orası tamam da. Gelmesek de olurmuş.
Aklımın oyunlarıdır belki de bu hayatı yaşayamayışım, yaşamak istemeyişim. Aklımı sevdiğim de yok zaten. Kendimi de sevmiyorum.
İnsanlardan kaçan biriyim, varsayımlarda bulunan ve her şeyi kişisel algılayan biriyim. Beyin mi dayanır buna. Kendi kendimi ateşe atıyorum sürekli. Çekingen, utangaç biriyim. İnsanların yüzüne bile bakamıyorum. Göz göze gelsek hemen bakış yönümü çeviriyorum.
İnsanlara bakıyorum çok mutlular(dertleri dışında) insan ilişkileri olaraktan. Ben onlar gibi olamadığım için kendimi suçluyorum. Kendimi suçlamak için birçok sebebim var tabi orası ayrı.
Bana kim yardım edebilir? Kendi kendime nasıl yardım edebilirim? Bir şeyleri disipline etmeyi hiç sevmiyorum. Hayattaki çoğu şeyi de denedim hiçbirinin yardımı olmadı. Her kafadan bir ses çıkıyor, şunu yap bunu yap. Olmuyor ki deniyorum yani.
Sıkıcı biriyim. O yüzden belki de bu hayatı da sıkıcı buluyorum. Bilemem. Keşke bu aklımla çocukluğuma dönebilseydim. Ölmek istemediğim zamanlara.
Bu hayat yaşanmaya değmez benim gözümde. Sizi bilmem.
Bir yanıt yazın